'Ik wil laten zien wat er allemaal gebeurt in Veldzicht'

Als manusje van alles in het bedrijf van zijn vader, die fysieke en mentale weerbaarheidstrainingen verzorgt, ontwikkelde Daniël gedurende enkele jaren zijn eigen weerbaarheid en persoonlijkheid. “Het is belangrijk hoe je erbij staat. Wat breng je over? Als het moet sta ik zeker mijn mannetje, maar het fysieke deel is niet wat mij drijft. Liever los ik problemen op een andere manier op. De psychologische kant van mijn werk spreekt me erg aan. Hoe gaaf is het dat je iemand door te praten rustig kunt krijgen in plaats van hem met meerdere personen met gepast geweld onder controle te brengen.”

Verschil maken

Bijna 4,5 jaar is Daniël inmiddels werkzaam in Veldzicht. “Ik ben begonnen als medewerker geïntegreerde beveiliging. In die functie houd je je bezig met allerlei beveiligingstaken binnen de kliniek. Heel interessant, maar ik kwam er al snel achter dat mijn interesse toch vooral ligt bij de omgang met en het helpen van patiënten. Het menselijk contact vind ik erg boeiend. Inmiddels werk ik als sociotherapeutisch medewerker en volg ik de interne opleiding forensisch werken. Hierbij leer je omgaan met mensen met uiteenlopende stoornissen op het snijvlak van het strafrecht en de zorg. Door deze personen de juiste zorg en behandeling te geven lever je een bijdrage aan een veilige samenleving. Werk dat ertoe doet en waarmee je het verschil kunt maken. Dat spreekt me aan.”

Al snel na de start van zijn dienstverband in Veldzicht had Daniël in de gaten dat dit een uiterst boeiende en uitdagende werkplek is. “In het begin was ik wel even onder de indruk. De eerste keer dat ik een patiënt zag lopen onder begeleiding van enkele beveiligers vond ik best spannend. Wat gaat er nu gebeuren, dacht ik. Nou, er gebeurde niets. Althans, niets bijzonders. De patiënt liep rustig met zijn begeleiders naar de ruimte waar hij een gesprek had met iemand van buiten. Zijn advocaat denk ik.”

Afwijkend gedrag

Hij voelde zich de eerste dagen op zijn nieuwe werkplek zoals een scholier die voor het eerst naar het voortgezet onderwijs gaat. “Het complex was echt groot. Heel veel gebouwen en allemaal gangen die op elkaar lijken. Ik was helemaal gedesoriënteerd.” Dankzij een goede begeleiding vond Daniël al snel zijn weg in Veldzicht. Inmiddels kent de locatie geen geheimen meer voor hem.

“Die eerste periode heb ik echt ontzettend veel geleerd.” Bijvoorbeeld dat er geen universele handleiding bestaat voor de omgang met en behandeling van een patiënt. “Elke patiënt heeft zijn eigen verhaal. Dat ze afwijkend gedrag vertonen komt ergens vandaan, maar is vaak ook te verklaren. Door een luisterend oor te bieden, krijg je een goed beeld van een patiënt. Door ze goed te leren kennen besef je dat je niet bang hoeft te zijn, al moet je natuurlijk wel altijd alert zijn.”

Interesse in mensen

“Het werk dat ik doe heeft mijn interesse in mensen alleen maar verder aangewakkerd. Daar wil ik graag meer over leren. Ik lees bijvoorbeeld graag boeken over menselijk gedrag en psychologie. Daar haal ik dan weer nuttige dingen uit. Niet alleen richting patiënten, maar ook wat betreft mijn omgang met collega’s en andere personen in mijn omgeving.” Daniël wil zich graag verder ontwikkelen. “Ik wil graag starten met een studie toegepaste psychologie, zodat ik in de toekomst wellicht als behandelaar aan de slag kan binnen Veldzicht.”

Daniël begon als sociotherapeutisch medewerker op de afdeling intensive care unit voor tbs’ers. “Als beveiliger draaide ik hier al regelmatig een dienst. Het is een kleinschalige afdeling voor maximaal zes patiënten met een zeer complexe problematiek. Hier verblijven tbs’ers die niet groepsgeschikt zijn. Ze volgen een individueel programma en moeten vaak door meerdere medewerkers begeleid worden omdat ze erg onvoorspelbaar zijn in hun gedrag.”

Spiegel

Inmiddels werkt hij met zogenoemde vris’ers; vreemdelingen in strafrecht. “Dit zijn personen die een strafbaar feit hebben gepleegd en die niet de Nederlandse nationaliteit hebben. Ze zitten in Veldzicht omdat ze een psychiatrische stoornis hebben waardoor de gevangenis niet de juiste plek is voor hen. Op onze afdeling is plek voor negen patiënten. Belangrijkste doel is om deze personen te stabiliseren, zodat ze uiteindelijk terecht kunnen in een gevangenis en uitgezet kunnen worden naar hun land van herkomst. Voor deze groep is namelijk geen plek in Nederland, zo heeft de rechter bepaald.”

“Niet elke patiënt wordt een succesverhaal”, beseft Daniël. “Ik doe mijn best om ze te helpen, maar dat lukt niet bij iedereen. Dat trek ik me niet persoonlijk aan, het hoort erbij. Als je wel iets kunt betekenen, geeft dat natuurlijk wel voldoening. Daar doe je het voor. Ik wil een luisterend oor bieden en een spiegel zijn voor een patiënt. Hem of haar laten zien wat de norm is qua gedrag. Het is de uitdaging om een patiënt goed te doorgronden en te raken om zo een bijdrage te kunnen leveren aan hun behandeling. Dat doe ik natuurlijk niet alleen, maar samen met mijn collega’s van de afdeling en andere disciplines. Het is echt teamwerk wat we hier doen in Veldzicht.”